Kuratorka, muzealniczka, autorka tekstów o sztuce, wykładowczyni akademicka. Ukończyła studia magisterskie z historii sztuki na wydziale Filologiczno – Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego (2003) oraz studia magisterskie z biologii na wydziale Biologii, Geografii i Oceanologii Uniwersytetu Gdańskiego (2000). W 2004 odbyła staż w Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim w Warszawie w Dziale Publikacji i Audytorium oraz w Kentler Gallery w Nowym Jorku w 2005. Jest kuratorką ponad 30 wystaw indywidualnych i zbiorowych m.in.: w Kolonii Artystów w Galerii Mm, Gdańskiej Galerii Miejskiej, Zbrojowni Sztuki w Gdańsku, Bibliotece Polskiej w Paryżu, Składnicy Sztuk i BWA w Olsztynie oraz Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. W latach W 2017 r. otrzymała Nagrodę specjalną Marszałka Województwa Pomorskiego za zasługi w dziedzinie twórczości artystycznej oraz upowszechniania i ochrony kultury na rzecz mieszkańców województwa pomorskiego. Wystawa Fête Funèbre, której była współautorką, otrzymała w 2017 r. Pomorską Nagrodę Artystyczną. W praktyce kuratorskiej porusza wątek widoczności kobiet artystek w obszarze sztuk wizualnych, zwłaszcza w realizowanych w Muzeum Narodowym w Gdańsku wystawach amerykańskich fotografek Barbary Yoshidy 80 portretów oraz Jacqueline Livingston W cieniu feminizmu. Na obrzeżach sztuki amerykańskiej lat 60. i 70 XX w. Ostatnie zrealizowane wystawy poruszają wątki ekologii i zmian klimatycznych m.in. wystawa Baltic Horizons w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie oraz Todd Forsgren. Postindustrialny Eden w NOMUS Nowym Muzeum Sztuki.

Kuratorka i koordynatorka projektów artystycznych. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Muzealnicze Studia Kuratorskie na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Podyplomowe Studia Menedżerów Kultury w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Koordynatorka projektów w przestrzeni publicznej w ramach festiwalu Art Boom. Brała udział w szkoleniach dotyczących edukacji i sztuki współczesnej, m.in. w Tate Modern. Koordynuje i kuratoruje wystawy w Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK. Współpracuje z Cracow Art Week KRAKERS. 

Historyk i krytyk sztuki, kurator, adiunkt w Katedrze Historii Sztuki Polskiej Najnowszej na Wydziale Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich warszawskiej ASP. Członek zespołu redakcyjnego rocznika naukowego „Miejsce”, redaktor naczelny magazynu krytyczno-artystycznego „Szum” (z Karoliną Plintą). Członek Zarządu Sekcji Polskiej AICA w kadencjach 2015–2017 oraz 2017–2020. Autor licznych tekstów i wywiadów oraz kilku książek. Ostatnio opublikował monografię Proteuszowe czasy. Rozpad państwowego systemu sztuki 1982–1993, za którą dostał nominację do Nagrody im. Jana Długosza. Kurator wystawy Ruchy tektoniczne. O artystycznych symptomach transformacji w Muzeum Sztuki w Łodzi (2022/2023). Laureat Honorowej Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy za rok 2017. 

Historyczka sztuki, krytyczka, kuratorka wystaw. Zajmuje się sztuką XIX-XXI wieku. Jest autorką książki Osobno i razem. Szkice o twórczości Tadeusza Kantora i Marii Stangret (Kraków, 2015). Opublikowała wiele wstępów do katalogów wystaw oraz artykułów specjalistycznych i popularyzujących sztukę współczesną (m. in. w „Dekadzie Literackiej” i „Nowej Dekadzie Krakowskiej“, „Znaku“, „Tygodniku Powszechnym“, „Zeszytach Literackich“, „Twórczości“, „Pokazie“, „Szumie“, „Wiadomościach ASP”, „Restarcie”, „Kontekstach”). Związana jest z Instytutem Historii Sztuki UJ i Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie. Jest członkinią Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Sekcji Polskiej AICA i Stowarzyszenia Przyjaciół Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 2010 została wyróżniona Nagrodą Specjalną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za zasługi dla kultury polskiej. W 2014 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za działalność w Stowarzyszeniu Historyków Sztuki. Otrzymała Stypendium Twórcze Miasta Krakowa 2023. Mieszka i pracuje w Krakowie.

[fot. Jacek Maria Stokłosa]

Krytyk sztuki, niezależny kurator wystaw, tłumacz i wykładowca akademickim. W 2011 jest roku obronił doktorat na Wydziale Sztuki UJ na temat wyobrażeń twórczości artystycznej w XX wieku. Jego teksty ukazywały się w czasopismach poświęconych sztuce (m.in. „Szum”, „Obieg”), w magazynach społeczno-kulturalnych (m.in. „Przekrój”, „Znak”), w katalogach wystaw, monografiach i periodykach naukowych. W latach 2012-2022 był redaktorem działu sztuk wizualnych w kwartalniku „Opcje”. Opublikował kilka książek, z których ostatnia, Celebracja braku (2022), omawia przymus widzialności i rozpoznawalności narzucany przez dynamikę świata sztuki. Przetłumaczył z języka francuskiego na polski Estetykę relacyjną (2012) i Postprodukcję (2023) Nicolasa Bourriauda. Kuratorował wystawy zbiorowe i indywidulane w instytucjach w Polsce i w innych krajach europejskich (m.in. Fabrique Pola w Bordeaux, Futura w Pradze, Muzeum Jedwabiu w Tbilisi, Trafostacja w Szczecinie). Jego zainteresowania naukowe plasują się na przecięciu filozofii, historii sztuki i społecznej historii mediów. Pracuje jako adiunkt w Katedrze Nauk o Sztuce na UKEN w Krakowie.

https://lukaszbialkowski.wordpress.com

Filozofka i krytyczka sztuki. Wykładowczyni na Uniwersytecie Illinois (Springfield) w Stanach Zjednoczonych oraz na Uniwersytecie Warszawskim w swojej ojczyźnie. Jej zainteresowania koncentrują się na naturze sztuki i jej możliwym wpływie na krytykę sztuki i muzea.

edbogusz 7 [at] gmail.com

Historyczka sztuki, pracuje na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (na kierunku Krytyka Sztuki). Jej badania koncentrują się na twórczości artystycznej w Europie Środkowej i Ameryce Łacińskiej. Zajmuje się sztuką konceptualną, architekturą radykalną i utopijną, sztuką zaangażowaną społecznie oraz teorią sztuki w odniesieniu do krajów postsocjalistycznych, widzianą z perspektywy transmodernistycznej i transnarodowej. W 2012 roku uzyskała tytuł doktora na Uniwersytecie Paris 1 Panthéon-Sorbonne za pracę pod tytułem Szare utopie. Projekty architektoniczne Alexa Mlynarcika, Jozefa Jankowica i Tadeusza Kantora w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1970tych. Następnie odbyła staż podoktorski w Consejo Nacional de Investigaciones Científicas y Técnicas w Argentynie (CONICET) oraz na Uniwersytecie San Martín w Argentynie. Realizowała projekt pod tytułem Utopia i opór. Sztuka w latach 1960tych i 1970tych w Ameryce Południowej i Europie Wschodniej. Pracowała w Szkole Nauk Humanistycznych Uniwersytetu San Martín w Argentynie. Jest stypendystką Uniwersytetu Paris 4 Sorbonne (Paryż), Terra Foundation for American Art (Chicago) oraz Institut National d’Histoire de l’Art (Paryż). W 2018 i 2019 r. uczestniczyła w międzynarodowym programie CAA-Getty.

Wybrane publikacje obejmują artykuły w „Umění/Art”, „Eadem Utraque Europa”, „Telón de Fondo”, „Third Text”, „RIHA Journal”, „Modos” (Universidade Estadual de Campinas), „Revista de História da Arte” (University Nova de Lisboa) i „Acta Academiae Artium Vilnensis”. Jest członkinią Red Conceptualismos del Sur – Sieci Konceptualizmów Południa – międzynarodowej platformy badawczej zrzeszającej krytyków i historyków sztuki z Ameryki Południowej. Jest członkinią Polskiego Instytutu Badań nad Sztuką Świata. W 2023 roku otrzymała drugie miejsce nagrody Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA – Incentive Prize for Young Art Critics 2023 – Nagroda motywacyjna dla młodych krytyków sztuki 2023.

Absolwent Instytutu Historii Sztuki (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu). Stypendysta John F. Kennedy Institute for North American Studies (Freie Universität Berlin). Od 2017 roku członek AICA. Od 2018 roku stały współpracownik „Vogue Polska”. Publikował m.in. na łamach „Artium Quaestiones”, „Czasu Kultury”, „Contemporary Lynx”, „Restart”, „British Vogue”, a także w katalogach wystaw i monografiach książkowych.

Historyczka sztuki i wykładowca akademicki, obecnie związana z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II. Specjalizuje się w sztuce współczesnej i kulturze wizualnej. Badawczo zajmuje się sztuką polską lat 60-80. XX wieku, szczególnie artystami z kręgu Galerii Foksal. Analizuje ponadto międzynarodowe kontakty polskich twórców (galerii) w okresie PRL-u. Jej obecne badania dotyczą również współczesnych praktyk artystycznych rozwijanych wokół kategorii „archiwum”, „pamięć”, „tożsamość”, „performatywność”, najczęściej w ujęciu prezentowanym przez kobiety-artystki. Jest autorką monografii Kartki zapisane gestem. Twórczość malarska Marii Stangret-Kantor w latach 1957-2005 (2005) oraz Początki są zawsze najważniejsze… Geneza i działalność Galerii Foksal. Teksty programowe, wystawy, wydarzenia, artyści, 1956-1970 (2019).

Publikowała m.in. w „Sztuce i Dokumentacji”, „Art of the Orient”, „Art Inquiry”, „Recherches sur les arts”, „Rocznikach Humanistycznych”, „Pamiętniku Sztuk Pięknych”, a także w wielu wydawnictwach zbiorowych/pokonferencyjnych. Tytuł magistra oraz doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce uzyskała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest członkinią Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata. 

Polska historyk sztuki, muzeolog, krytyk, doktor habilitowana nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajna warszawskich uczelni. Profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, prowadzi pracownię Teorii i Eksperymentu na Wydziale Grafiki. Od 2014 wicedyrektor Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie.

Historyczka i krytyczka sztuki nowoczesnej i współczesnej, w szczególności Japonii, Korei i Chin. Absolwenta Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (studia doktoranckie – Nauka o Sztuce, 2009-2014; studia magisterskie – Ochrona Dóbr Kultury, 2000-2006) i Uniwersytetu Warszawskiego (studia podyplomowe – Gender Studies). Organizatorka wielu konferencji i innych wydarzeń kulturalnych, m.in. East Asian Theatres: Traditions – Inspirations – European / Polish Contexts (2015), Art of Japan, Japanisms and Polish-Japanese Art Relations (2010), Poland – China. Art And Cultural Heritage (2009). Kuratorka kilkunastu wystaw sztuki polskich artystów (Wozownia, HOarT Studio, Galearnia, Wejman Gallery). Koordynatorka projektów badawczych i wydawniczych. Członkini Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata i AICA (Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki). Wiceprezeska fundacji Art & Modern.

Autorka książki Kultury Azji oczami artystek. Tożsamość kulturowa w sztuce współczesnej i Uwikłane w kulturę. O twórczości współczesnych artystek japońskich i chińskich (2015) oraz współredaktorka serii publikacji o znaczeniach kulturowych ubioru (Strój – zwierciadło kultury [2013], Sztuka stroju, strój w sztuce [2016] i Co (nie)przystoi mężczyźnie. Ubiór męski w sztuce i kulturze [2020]).

Zaimki: ona/oni. Adiunktka w Katedrze Mediów i Badań Kulturowych UKEN oraz artystka współtworząca projekty artystyczne związane z wodą. Jej aktualne zainteresowania mieszczą się na przecięciu sztuki środowiskowej i queerowo-feministycznej błękitnej posthumanistyki. Ich pisarstwo dotyczy takich tematów jak sztuka środowiskowa, błękitne media, hydrofeminizm czy aktywizm przyjemności. Dwukrotna stypendystka Fundacji Kościuszkowskiej. Współpracuje z E.A.R.T.H. Lab przy Uniwersytecie Kalifornijskim, Santa Cruz oraz z The Posthumanities Hub przy Uniwersytecie w Linköping w Szwecji. Członkini duetu artystyczno-badawczego cyber_nymphs. Współzałożycielka Archiwum Błękitnej Humanistyki. Członkini AICA.

Polski krytyk, historyk oraz kurator sztuki, doktor nauk humanistycznych. Członek honorowy Związku Polskich Artystów Fotografików. Autor licznych publikacji na temat fotografii i historii sztuki.

Doktora historii. Od 2004 roku niezależna kuratorka projektów artystycznych w Polsce i USA, w szczególności wydarzeń związanych ze sztuką performance. Badaczka i autorka wielu esejów i recenzji. W latach 2011-2014 redaktorka i tłumaczka portalu livinggallery.info; 2006-2012 prezeska Fundacji Promocji Sztuki Performance „Kesher” w Krakowie; 2012-2014 sekretarzyni redakcji czasopisma Sztuka i Dokumentacja; 2014-2016 dyrektorka Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu. W latach 2016-2017 dyrektorka Mediateki w Akademii Sztuki w Szczecinie oraz adiunktka na tamtejszym Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów.

Obecnie adiunktka na Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie i Przewodnicząca Rady Dyscypliny Nauki o Sztuce. W latach 2020-2024 wiceprezeska AICA Polska, 2021-2023 wiceprezeska AICA International, a od 2024 roku prezeska AICA International.

Członkini Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA od 2012 roku. Pracuje na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu na stanowisku adiunkta. Czynna krytyczka sztuki i kuratorka. Doktor nauk humanistycznych, zajmująca się związkami sztuki współczesnej z historią. Prowadziła projekty kuratorskie w galerii Otwartej Pracowni Gepperta, „Czytelnia Gepperta”, „Wolna Amerykanka”. Od 2001 roku, przez piętnaście lat, redagowała magazyn „Ritę Baum”, od 2004 roku będąc wiceprezesem Stowarzyszenia Kulturalno – Artystycznego „Rita Baum”.

Laureatka wielu stypendiów i nagród literackich. Jej książki były nominowane, m.in. do Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza, Nagrody Literackiej Europy Środkowo–Wschodniej Angelus, zgłoszone do nagrody Paszportów Polityki, stypendium Prezydenta Wrocławia w dziedzinie literatury, stypendium Fundacji Wisławy Szymborskiej i Wrocławskiego Domu Literatury. Autorka książek Całkowity koszt wszystkiego, Gry w Birkenau, Wyższa czułość, Ciało poetyckie, Las zaginionych ludzi, Przestrzenie Birkenau. Pomysłodawczyni pierwszej w Polsce zbiórki książek dla osób osadzonych w zakładach karnych „Książka za kraty” (2006). 

Historyczka sztuki, adiunktka w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (PWSFTviT), prezeska Fundacji Archeologia Fotografii. Guest professor w Aleksander-Brückner-Zentrums für Polenstudien (Martin-Luther-Universität, 2020). Prowadziła także wykłady w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk, na Politechnice Warszawskiej i w stołecznej ASP. W 2022 r. zrealizowała staż podoktorski w Kulturwissenschaftliches Institut Essen (KWI). Stypendystka m.in. Fundacji na rzecz Nauki Polskiej oraz MKiDN. Koordynatorka polskiego oddziału międzynarodowej sieci badawczej Ars Graphica.

Kuratorka wystaw (m.in. Muzeum Narodowe w Warszawie, Galeria Studio, ekspozycje w ramach Warsaw Gallery Weekend czy Fotofestiwalu w Łodzi). Jej druga książka poświęcona polskiej fotografii (Awangardowa klisza. Polska fotografia w dwudziestoleciu międzywojennym) została nominowana do Nagrody im. J. Długosza (2022).

Dr hab. prof. Uniwersytetu Wrocławskiego, kulturoznawczyni. Jest autorką książek oraz artykułów dotyczących zagadnień estetycznych, sztuki współczesnej, kultury kulinarnej i kryzysu klimatycznego. Autorka książek: The Aesthetics of Taste: Eating within the Realm of Art (2023); Pozycja smaku. Jedzenie w granicach sztuki (2018); Doświadczenie sztuki, sztuka życia. Wymiary estetyki pragmatycznej (2008). Współredagowała: Discussing Modernity. A Dialogue with Martin Jay (2013), Between Literature and Somaesthetics: On Richard Shusterman’s Pragmatism (2012); a także Między estetyzacją a emancypacją. Praktyki artystyczne w przestrzeni publicznej (2010). W 2014 roku otrzymała grant na badanie relacji pomiędzy jedzeniem i estetyką – NCN Opus; w 2020 grant NPRH Universalia; a w 2022 NAWA Bekker.

Odbyła staże badawcze w: School of Social Science w Institute for Advanced Studies w Princeton (2024/25); New York University (2022); University of Gastronomic Sciences w Pollenzo (2022); John F. Kennedy Institute w Berlinie (2006) oraz The Wittgenstein Archives w Bergen (2003). Przewodnicząca Rady Dyscypliny Nauki o Kulturze i Religii (UWr), członkini Komitetu Nauk o Kulturze PAN.

Historyk i krytyk sztuki, publicysta. Stały współpracownik „Tygodnika Powszechnego” i magazynu „Szum”. W latach 1990-2010 członek redakcji kwartalnika literackiego „Kresy”. W latach 2007-2008 stały recenzent „Dziennik. Polska. Europa. Świat”. Publikował także m.in. na łamach „Odry”, „Przeglądu Politycznego”, „Restartu” „Rzeczpospolitej” i „Znaku”. Członek Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyki Artystycznej AICA. Laureat Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy za 2013 rok. 

Historyczka sztuki i recenzentka, sporadycznie kuratorka. Adiunkta w Katedrze Kuratorstwa i Realizacji Wystaw Akademii Sztuki w Szczecinie. Pracę doktorską poświęciła sztuce krytycznej na tle transformacji. Autorka ponad 50 tekstów o sztuce współczesnej i nowoczesnej.

Urodzona w Polsce, mieszkająca w Londynie artystka Marysia Lewandowska bada publiczne funkcje archiwów, muzeów i wystaw, koncentrując się na brakujących lub wybrakowanych głosach kobiet. Wśród jej istotnych projektów znalazły się między innymi: Women’s Audio Archive (2009); Undoing Property? (2013); It’s About Time na 58. Biennale w Wenecji (2019); Archiwum entuzjastów (2019); Rozbiór Szkoły Prawa (2021).

Była inauguracyjną artystką-rezydentką w Cosmic House w Londynie (2022). Jej ostatnie działania obejmują Welcome (2023) w Kestner Gesellschaft w Hanowerze i Recording_1989 w Kunsthalle Baden Baden. Była profesorem sztuki w przestrzeni publicznej w Konstfack w Sztokholmie (2003-2013). Jest członkiem grupy doradczej Tate Modern.

www.marysialewandowska.com

Kuratorka, autorka tekstów, tłumaczka (m.in. Kateryna Dysa, Historia z wiedźmami. Procesy o czary w ukraińskich województwach Rzeczpospolitej XVII i XVIII wieku; Ilya Kaminsky, Republika Głuchych, wyd. Warsztaty Kultury w Lublinie 2023; Oksana Zabużko, Planeta Piołun, wyd. Agora, 2022; Dlaczego w sztuce ukraińskiej są wielkie artystki, wyd. Fundacja Katarzyny Kozyry 2020), redaktorka książki o sztuce Aleksandry Kubiak Zrobię serce, wyd. BWA Zielona Góra (2022), kuratorka wystaw Rewolucyjna Przestrzeń Eksperymentalna. Historia, Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy, Kijów (2024-2025), Patrzcie na tę chwilę – jak drga, Galeria Arsenał, Białystok (2024), Zabójstwo do przyjęcia, Berlin (2022); W jakim pięknym miejscu jesteśmy, Muzeum Sztuki, Łódź (2022), Stół Kobiet, performance delegowany Anny Baumgart w Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich w Wołominie. Kuratorka programu międzynarodowej współpracy artystycznej Wolne Słowo w ramach Gdańsk Miasto Literatury (2022-2024).

Pracowała w dyplomacji publicznej w MSZ jako wicedyrektorka i p.o. dyrektora w Instytutach Polskich w Kijowie (2008-2014) i w Sankt-Petersburgu (2015-2018) oraz jako kuratorka w Muzeum Sztuki w Łodzi (2021-2022). Członkini zespołu Archiwum Kobiet IBL PAN oraz polskiej sekcji AICA.

Jest kuratorką, krytyczką i menedżerką kultury. Obecnie pełni funkcję Kuratorki Zbiorów Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Warszawie. Studiowała w Uniwersytecie Warszawskim, Sorbonne Nouvelle – Paris 3 i w Uniwersytecie Burgundzkim. W 2008 roku obroniła doktorat, w którym analizowała przenikanie się sztuk wizualnych i literatury w twórczości Trisana Tzary. Była kuratorką i współkuratorką wystaw w takich instytucjach jak Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Musée des Beaux-Arts w Toucoing we Francji, Muzeum Sztuki w Łodzi.

Współtworzyła wystawę The Power of Fantasy. Modern and Contemporary Art from Poland (2011, Palais des Beaux-Arts w Brukseli), towarzyszącą pierwszej polskiej prezydencji w Radzie UE. W 2020 roku kuratorowała wystawę Teresa Tyszkiewicz: dzień po dniu w Muzeum Sztuki w Łodzi, która przywróciła tej ważnej artystce należne jej miejsce w historii sztuki. Jest współautorką wystawy Witkacy. Sejsmograf epoki przyspieszenia, za którą otrzymała Nagrodę Sybilla. Obecnie przygotowuje publikację monograficzną poświęconą Teresie Tyszkiewicz, która ukaże się nakładem Wydawnictwa słowo-obraz terytoria i Muzeum Sztuki.

Feministyczna teoretyczka kultury; profesorka Uniwersytetu SWPS Warszawa i kierowniczka projektu Publiczni wbrew woli. Wytwarzanie podmiotu w archiwach akcji „Hiacynt” (NCN 2022-25). Wykładała na UDK w Berlinie, na UW i UJ, prowadziła projekty na: Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, IWM w Wiedniu oraz ICI Berlin.

Jest autorką siedmiu książek, w tym: Feminist Antifascism (Verso, 2021), Kontrpubliczności ludowe i feministyczne (2018), Tramwaj zwany uznaniem (2017), Sztuka jako pozór? (2013) i artykułów publikowanych w czasopismach i tomach zbiorowych, w tym:„e-flux”, „Signs”, „Third Text”, „Journal of Utopian Studies”. Współkuratorka wystawy Marioli Przyjemskiej w warszawskiej Zachęcie (2022-2023). W 2023 roku otrzymała Emma Goldman Award Fundacji Flex za badania zorientowane na równość.

emajewska [at] swps.edu.pl

Kuratorka i krytyczka sztuki, romanistka. Adiunktka w Zakładzie Teorii i Historii Sztuki Akademii Sztuk Pięknych i Designu w Katowicach. W 2023 roku obroniła rozprawę doktorską poświęconą sztukom wizualnym w teorii i praktyce artystycznej Michela Houellebecqa. Autorka licznych publikacji z zakresu sztuki współczesnej, redaktorka wydawnictw artystycznych i naukowych, m.in. katalogu Planeta (2019), tomu Nomadyczność. Podmioty – przestrzenie – pojęcia (2024, z J. Kornhauserem).

Współpracuje z magazynami takimi jak „Szum”, „Czas Kultury”, „Polityka”, „Restartmag”. Kuratorka wystaw w Polsce oraz za granicą, m.in. w BWA w Katowicach, BWA w Tarnowie, BWA w Krośnie, Meet Factory w Pradze czy Nordic Artists’ Centre w Dale. W 2021 roku zainaugurowała autorski projekt Kunstkamera. Prywatne kolekcje sztuki i dizajnu.

zosia.malysa [at] gmail.com
IG @zosiajanczy

Ur. 1936, historia sztuki UW, dyplom 1958, 1972 dr. Wykładowca UMK Toruń, Wydział Sztuk Pięknych 1965-2000, także PWSSP w Gdańsku 1975-1976, Wyższa Szkoła im. Pawła Włodkowica w Płocku 1991-2002. Pracował również w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego, Ośrodku Dokumentacji Zabytków, Instytucie Sztuki PAN. Zajmuje się historią sztuki XIX i XX w., historią muzealnictwa i muzeologią, krytyką artystyczną.

Publikacje m.in. Muzea w drodze do samoorganizacji. Związek Muzeów w Polsce 1914-1951, współautor Historia Pomorza XIX-XX w., Dzieje sztuki Torunia, redaktor w latach 70. „Acta Universitatis Nicolai Copernici”, publikował m.in. w drugim obiegu w „Szkicach”. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Towarzystwa Naukowego w Toruniu, Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA.

Historyk sztuki i kulturoznawca. Doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz członek Humanities/Art/Technology Research Center na tej uczelni. Tłumaczył na język polski m.in. teksty Rosi Braidotti i Bernarda Stieglera. Był członkiem redakcji kwartalnika filozoficznego „Estetyka i Krytyka” (obecnie „The Polish Journal of Aesthethics”), obecnie redaktor działu sztuki w dwutygodniku internetowym „Czas Kultury”.

Członek międzynarodowych i krajowych towarzystw oraz stowarzyszeń badawczych. W pracy naukowej zajmuje się szeroką rozumianą etyką i estetyką posthumanizmu, związkami sztuki z nauką w kontekście antropocenu.

Współzałożyciel Galerii UL, redaktor naczelny „Dyskursu Lokalnego”, wydawca. Kurator w Gdańskim Archipelagu Kultury – miejskiej sieci domów kultury, gdzie kieruje Pracownią Działań Cyfrowych. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Historyczka sztuki, kuratorka i krytyczka. Ukończyła Uniwersytet Warszawski oraz Courtauld Institute of Art w Londynie. W 2023 roku obroniła doktorat na Uniwersytecie Oxfordzkim poświęcony polskiej sztuce współczesnej w kontekście realiów peryferyjnego kapitalizmu. Stypendystka m.in. Paul Mellon Centre for British Studies w Londynie. Jej teksty ukazały się w wielu czasopismach naukowych (m.in. ArtMargins) oraz magazynach o sztuce (Afterall, L’Internationale, e-flux). Pisała również do katalogów Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, Matter of Art Biennale w Pradze i pawilonu polskiego na weneckim Biennale.

W 2025 ukaże się książka przez nią współredagowana poświęcona sztuce, kolonialności i rasie w Europie Wschodniej w wydawnictwie Routledge. Jej zainteresowania badawcze skupiają się na relacjach sztuki i globalnego kapitalizmu/kolonializmu w perspektywie transnarodowej i porównawczej. 

Kuratorka, historyczka i krytyczka sztuki współczesnej. Ukończyła germanistykę i historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 2003 r. do końca 2021 roku, związana była zawodowo z BWA Wrocław. Od 2008 roku była redaktorką naczelną magazynu „Biuro” (do 2022 r. ukazało się pod jej redakcją 19 numerów tematycznych), autorką tekstów i kuratorką wystaw. Realizowała również wystawy i projekty w innych ośrodkach, m.in. w Muzeum Sztuki Współczesnej w Belgradzie, Muzeum Współczesnym Wrocław, BWA Zielona Góra, Galerii Bielskiej BWA, Instytucie Kultury Miejskiej w Gdańsku. Od 2017 do końca jej istnienia kierowała programem galerii Awangarda. Od lutego 2019 roku, po ewakuacji programu galerii, prowadziła tymczasową siedzibę instytucji pod nazwą BWA Wrocław Główny. Podjęła decyzję o odejściu w grudniu 2021 roku.

Od 2022 roku realizuje projekty i wystawy w różnych miejscach jako niezależna kuratorka. Zajmuje się relacją sztuki do innych obszarów i kontekstem funkcjonowania instytucji kultury. Była także tłumaczką tekstów m.in. F. G. Jungera i Franka Castorfa. Teksty o sztuce publikowała między innymi w „Obiegu”, „Formacie”, „Umelec Magazine”, „Odrze” i „Szumie” oraz licznych katalogach wystaw i kolekcji. W latach 2010-2014 członkini Rady Artystycznej Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W 2014 roku pod jej redakcją ukazała się książka Agresywna niewinność. Historia grupy Luxus. Stypendystka MKiDN, 2016. Laureatka Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy 2024.

Historyk sztuki, scenograf, kostiumograf. Studiowała historię sztuki w Instytucie Historii Sztuki UJ (praca magisterska u prof. Mieczysława Porębskiego) oraz scenografię w ASP w Krakowie (dyplom u prof. prof. Lidii i Jerzego Skarzyńskich, 1987 r.). W latach 1980-81 pracowała w Galeria Minotauro i w Galeria Nacional w Caracas, a po powrocie do kraju, w latach 1981- 1987 w Galerii „B” (DESA) w Krakowie, w PLSP w Krakowie oraz w zespole powołanym przez IS PAN prowadzącym pod kierunkiem prof. Jerzego Malinowskiego badania nad polskim życiem artystycznym II poł XIX w. Od 1987 r. współpracuje jako scenograf z teatrami dramatycznymi, muzycznymi i operowymi oraz teatrem telewizji i filmem.

Dwukrotna stypendystka Rządu Francuskiego: 1995 – pięciomiesięczne poświęcone teatrowi (staż w Theatre de la Coline u Jorge Lavelli`ego); 2002 – poświęcone badaniom nad historią haute couture i kostiumem. Pisuje artykuły o architekturze wnętrz („Dom&Wnętrze”, „Elle Decoration”), modzie („Moda i Styl”), i sztuce („Exit”); prowadzi wykłady z historii mody i zajęcia z projektowania w szkołach artystycznych (m.in. ASP w Krakowie, KSA, Ignatianum). Kontynuuje własne niezależne badania nad modą i kostiumem, skupiając się ostatnio nad zagadnieniami relacji aktor-ciało-kostium korzystając przy tym również z własnych doświadczeń w pracy z aktorami i tancerzami; uczestniczy w konferencjach naukowych poświęconych tym zagadnieniom (PISnSŚ, Muzeum Azji Pacyfiku, Krakowskie Centrum Choreograficzne). W 2019 obroniła doktorat w ASP w Krakowie z dziedziny scenografii. Jest także członkiem PISnSŚ [Polish Institute of World Art Studies].

dmorawetz [at] poczta.onet.pl

[fot. A. Prokop]

Kuratorka, historyczka i krytyczka sztuki, adiunktka w Muzeum Narodowym w Poznaniu, absolwentka Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Sztuki Współczesnej na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Autorka popularnonaukowego cyklu Lekcja muzealna dla dwutygodnika „Czas Kultury”, tekstów dla portali „Rynek i Sztuka” i „Restart”. Obecnie odbywa Podyplomowe Studia Muzealnicze na Uniwersytecie Warszawskim.

[fot. Szymon Jaszak]

Kulturoznawca, kurator i krytyk sztuki. Adiunkt w Katedrze Performatyki na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego; wykładał także na Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej i Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Prezes Sekcji Polskiej Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA w kadencji 2023-2026, a w latach 2022-2023 – sekretarz tej organizacji. Od 2024 członek Rady Muzeum Sztuki w Łodzi oraz kapituły Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy. Współzałożyciel i współkurator niezależnej przestrzeni dla sztuki i muzyki współczesnej Elementarz dla Mieszkańców Miast w Krakowie. Laureat Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (2022), Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2015) oraz programu MNiSW „Diamentowy Grant” (2015-2020). W latach 2017-2018 uczestniczył w De Appel Curatorial Programme.

Interesuje się powiązaniami współczesnych praktyk twórczych i kuratorskich, myśli społeczno-politycznej oraz polityki instytucjonalnej w sektorze kultury. Autor monografii Konkretne abstrakcje. Strategie i taktyki afirmatywne w sztuce współczesnej (Warszawa: IBL PAN 2020); publikował artykuły między innymi na łamach „Czasu Kultury”, „Didaskaliów”, „Przeglądu Kulturoznawczego”, „Dwutygodnika” czy „Magazynu SZUM”, a także w katalogach wystaw oraz monografiach poświęconych sztuce i kulturze współczesnej, np. Trouble with Value (red. Kris Dittel, Eindhoven: Onomatopee 2020), Fikcje jako metoda. Strategie kontr(f)aktualne w pisaniu historii, literaturze i sztukach, red. Małgorzata Sugiera (Kraków: Księgarnia Akademicka, 2018) czy Kinship in Solitude – Perspectives on Notions of Solidarity, red. Anna Jehle and Paul Buckermann (Hamburg: adocs, 2017). Organizator licznych projektów artystycznych, w tym wystaw zbiorowych Rozspojone (Galeria Studio, Warszawa 2021) oraz While I Kiss the Sky (wspólnie z Goschką Gawlik; w ramach festiwalu curated_by, Wiedeń 2019), a także indywidualnych wystaw Matthew C. Wilsona (galeria SKALA, Poznań 2022), Marii Lobody (Elementarz dla mieszkańców miast, Kraków 2020), Jasminy Metwaly (Galeria Arsenał, Białystok 2020) czy Jana Moszumańskiego-Kotwicy (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa 2019).

Jest artystą i badaczem sztuki współczesnej. Wykłada interaktywne media cyfrowe w Trinity College w Dublinie oraz na Uniwersytecie w Fuzhou (Chiny), prowadząc także zajęcia z zakresu sztuki mediów, teorii krytycznej, sztuki performansu w PRL-u, elementów kulturoznawstwa polskiego (kultura Tatarów byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego) oraz postmodernizmu w sztuce. Doktorat uzyskał na TCD w dziedzinie sztuki i humanistyki cyfrowej, badając neoawangardowe performanse lat 70. w PRL widziane z punktu filozofii Deleuze’a i Guattariego, skupiając się na performansach intermedialnych Marka Koniecznego (1936–2022). Wspólnie z S.E. Wilmerem współredagował tom Deleuze, Guattari and the Art of Multiplicity (Edinburgh University Press, 2020), do którego zaprosił m. in. Laurę U. Marks i Mieke Bal.

Obecnie pisze monografię o tym, co nazywa ezoterycznym konceptualizmem w PRL oraz kłirowych zawłaszczeniach sarmato-baroku w performansach Marka Koniecznego. Specjalizuje się w polskiej neoawangardzie artystycznej lat 70., a w szczególności w działaniach artystycznych Marka Koniecznego, a także w motywie Eurazji w sztuce polskiej oraz polsko-tatarskich talizmanach i praktykach magicznych widzianych z punktu widzenia teorii mediów. Radek bada kulturę polskich Tatarów – przetłumaczył tom tatarskich rubajatów na język angielski oraz prowadził zajęcia poświęcone tureckim rezonansom w kulturze polskiej. Współkuratoruje także coroczny festiwal Small File Media Festival poświęcony zrównoważonej sztuce medialnej, założony przez Laurę U. Marks i organizowany przez Simon Fraser University w Vancouver. Praktyka artystyczna Radka, inspirowana mitoekologiami Karpat oraz Irlandii, bada powiązania między Ziemią, kosmosem a zrównoważonymi technikami artystycznymi. W czerwcu 2022 r. w galerii Studio T w Vancouver można było oglądać multimedialną instalację Radka poświęconą geopoetyce karpackiej, której kuratorką była kanadyjska artystka Nina Czegledy. W lipcu 2023 r. uczestniczył w działaniach artystycznych na festiwalu LungA w Seyðisfjörður, w ramach ekologicznej rezydentury artystycznej Long-Distance Earth-Bound, której organizatorem było fińskie centrum Helsinki International Artist Programme. Prezentował swoje wielokanałowe instalacje również w Quadrangle Gallery w Galway oraz w Gandawie.

Historyczka sztuki, dr hab., pracuje w Katedrze Badań Kulturowych Uniwersytetu Łódzkiego. Jej zainteresowania obejmują zagadnienia historycznych awangard, amerykańskiego modernizmu, krytyki artystycznej i teorii sztuki, relacje estetyki i polityki oraz przemiany współczesnego muzealnictwa. Autorka książek Polityka doświadczenia. Clement Greenberg i tradycja formalistycznej krytyki sztuki (UMK, Toruń 2017), Obraz zwielokrotniony. Reprodukcja fotograficzna i wizualne narracje sztuki awangardowej 1910-1939 (Łódź 2017); współredaktorka tomu Migracje modernizmu. Nowoczesność i uchodźcy (Łódź 2014). Publikowała m.in. w „Tekstach Drugich”, „Biuletynie Historii Sztuki”, „Artium Quaestiones”; autorka przekładów, m.in. prac Yve-Alain Bois i Rosalind Krauss. 

Jest historyczką sztuki, badaczką, pisarką i kuratorką wystaw i programów publicznych, badającą sztukę jako krytyczne i spekulatywne narzędzie do wychylania się w przyszłość. Od 2018 roku kuratorowała ponad 20 wystaw w Polsce i za granicą. Współpracuje z licznymi instytucjami, galeriami, organizacjami pozarządowymi i magazynami o sztuce, jest członkinią stowarzyszenia AICA. Pracowała w Galerii Promocyjnej i Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie, a także w Instytucie Adama Mickiewicza/Culture.pl. Obecnie kończy doktorat na Uniwersytecie Warszawskim.

Współpracuje z organizacjami i ośrodkami artystycznymi, m.in. MSN Warszawa, Zachętą Narodową Galerią Sztuki, Instytutem Adama Mickiewicza, Instytutem Goethego, Galerią Promocyjną, Staromiejskim Domem Kultury, Fundacją Stefana Gierowskiego w Warszawie, Gdańską Galerią Miejską, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Jej artykuły były publikowane w: „Magazynie Zachęta Online”, „Art Monitorze”, „NN6T”, „Magazynie ETC”, „Magazynie Szum”, „Zeszytach Sztuki, Teorii i Strefach Pokrewnych”, „Contemporary Lynx Magazine’, „Magazynie Kontakt”, „Sztuce i Dokumentacji”, „Ikonotece” oraz licznych książkach i katalogach wystaw.

[fot. Yulia Krivich]

Działa jako niezależny krytyk w Polsce i we Francji (sztuki plastyczne, fotografia, film). Studia kulturoznawcze (Uniwersytet Łódzki) i filmoznawcze (Université Paris I Pantheon-Sorbonne w Paryżu i NYU w Nowym Jorku). Publikacje w Polsce (prasa, katalogi wystaw: Muzeum Manggha, Zachęta, Kordegarda, CSW Zamek Ujazdowski, …) oraz za granicą (katalogi wystaw: Francja, Niemcy). Związana z G.R.E.C., francuskim Stowarzyszeniem Poszukiwań i Eksperymentów Filmowych w Paryżu. Członek AICA (sekcja polska) i SFCC (Francuski Związek Krytyków Filmowych).

joannasitk [at] gmail.com

Ur. 1992. Doktora nauk humanistycznych (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), członkini Humanities Art Technology Research Center. Kierowniczka programowa Fundacji Lipińskiego. Kuratoruje, bada, pisze.

contact.skowronska [at] gmail.com

Zaimki: ona/jej. Kuratorka, doktorka nauk humanistycznych, badaczka tańca i choreografii, dramaturżka tańca. Wykładowczyni kuratorstwa w Akademii Sztuki w Szczecinie. W latach 2009-2022 związana z Muzeum Sztuki w Łodzi, gdzie kuratorowała takie wystawy i projekty, jak m.in.: Prototypy 06: Alicja Bielawska. Na przecięciu linii (2022), Przyjdźcie, pokażemy Wam, co robimy. O improwizacji tańca (z Sonią Nieśpiałowską-Owczarek, 2013), Ekologie Miejskie (wraz z Aleksandrą Jach, 2011-2013) czy Układy odniesienia. Choreografia w muzeum (z Mateuszem Szymanówką, 2016). Jest redaktorką i autorką publikacji oraz tekstów na temat tańca współczesnego, choreografii, sztuki współczesnej i nowoczesnej (m.in. Ucieleśniona uważność w wybranych praktykach tańca współczesnego, IS PAN czy Katarzyna Kobro. Ruch czasoprzestrzeni, Muzeum Sztuki w Łodzi). Współpracuje z „Dwutygodnikiem”.

https://kasiasloboda.cargo.site/

[fot. Jimmy Kowalski Harmony Art]

Historyczka i krytyczka sztuki; kuratorka; w latach 2003-2014 adiunkta w Zakładzie Historii Sztuki Nowoczesnej w Katedrze Historii Sztuki i Kultury UMK w Toruniu; od 1.X.2014 profesorka w Katedrze Historii Sztuki i Filozofii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu; od 1.X.2016 kierowniczka tejże Katedry; od XII.2021 profesora zwyczajna; trzykrotna stypendystka Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (Program Start. Stypendia dla Młodych Uczonych: edycje 2005 i 2006; Program Kwerenda: edycja 2008); stypendystka DAAD na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie (2012); laureatka fellowship w Graduierten Schule für Ost- und Südosteuropastudien an der Ludwig-Maximilians-Universität w Monachium (2014); laureatka fellowship Stiftung Hans Arp w Berlinie (2015); stypendystka DAAD na Uniwersytecie Ludwika Maksymiliana w Monachium oraz w Centralnym Instytucie Historii Sztuki w Monachium (2018); stypendystka DAAD na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie (2021); członkini polskiej sekcji AICA; współorganizatorka międzynarodowej konferencji „Re-Orientierung. Kontexte der Gegenwartskunst in der Türkei und unterwegs“ na Ludwig-Maximilians-Universität w Monachium (2015); autorka książek: Młody Mehoffer (wyd. Universitas, Kraków 2004), Puls sztuki. OKOło wybranych zagadnień sztuki współczesnej (wyd. Galeria Miejska Arsenał, Poznań 2010), Otwieranie obrazu. De(kon)strukcja uniwersalnych mechanizmów widzenia w nieprzedstawiającym malarstwie sztalugowym II połowy XX wieku (Wydawnictwo Naukowe UMK, Toruń 2012) oraz Julian Stańczak. Op art i dynamika percepcji” (wyd. Muza, Warszawa 2014); Re-Orientierung. Kontexte der Gegenwartskunst in der Türkei und unterwegs (red. wraz z Burcu Dogramaci, Kulturverlag Kadmos, Berlin 2017); Haptyczność poszerzona. Zmysł dotyku w sztuce drugiej połowy XX i początku XXI wieku (wyd. Universitas, Kraków 2020); Bez tonu pewności. Sejsmografia sztuki współczesnej (wyd. UAP, Poznań 2021); autorka wielu rozpraw z historii sztuki i tekstów krytycznych. Laureatka nagrody Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej Akademii Nauk w roku 2021 za książkę Haptyczność poszerzona.

Obecnie wraz z dr Maike Steinkamp i dr Joachimem Jägerem współkuratoruje wystawę kolekcji Neue Nationalgalerie w Berlinie: Zerreißprobe. Kunst zwischen Politik und Gesellschaft. Sammlung der Nationalgalerie 1945 – 2000 / Extreme Tension. Art between Politics and Society. Collection of the Nationalgalerie 1945 – 2000. Tematy badawcze: haptyczność, transmedialność, border art, sztuka współczesna w relacji do tradycji artystycznej, nieczytelność, sztuka o sztuce, materialność, strategie kuratorskie.

marta.smolinska [at] uap.edu.pl

Profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii, pracuje na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UMCS. Autor monografii Stanisława Ossowskiego koncepcja socjologii sztuki (2010) oraz Outsiderzy, mistyfikatorzy, eskapiści w sztuce XX wieku (2016), a także licznych artykułów w zakresie filozofii sztuki, estetyki i krytyki artystycznej (m.in. w „Sztuce”, „Krytyce Kulturowej”, „Slavia Meridionalis”, „Widoku. Teoriach i praktykach kultury wizualnej”, „The Polish Journal of Aesthetics”). Członek l’Association Internationale des Critiques d’Art (AICA), Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata oraz Lubelskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (jako skarbnik).

Historyczka sztuki, kuratorka, autorka instalacji i sztuki tekstualnej, pisarka. Zajmuje się sztuką ukraińską. Jest stypendystką programu Fulbrighta w Harvard Ukrainian Research Institute; prowadziła również badania na wydziale Ukrainian Studies na University of Cambridge. Stypendystka DAAD PRIME oraz Humboldt Research Fellowship w Instytucie Studiów Europy Wschodniej na Freie Universität Berlin i w Davis Center for Russian and Eurasian Studies na uniwersytecie Harvarda. Wraz z artystą Pawłem Zarębą założyła i prowadzi Ośrodek Sztuki Lescer w Zalesiu Górnym pod Warszawą.

Historyczka sztuki, kuratorka, autorka i edytorka publikacji. Zajmuje się sztuką po II wojnie światowej ze szczególnym uwzględnieniem problematyki archiwów sztuki i biografii artystów. Interesuje się także historią projektowania graficznego. Kuratorka i autorka katalogów m.in.: Ryszard Stanisławski. Muzeum Otwarte (CSW Zamek Ujazdowski), Włodzimierz Pawlak. Autoportret w Powidokach (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa), Możliwość rzeźby. Pracownia Jerzego Jarnuszkiewicza (Salon Akademii, Warszawa), Byłem czego i wam życzę. Henryk Tomaszewski (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa), Zaraz po wojnie (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa), Przestrzeń niewysłowiona. Jerzy Sołtan, Lech Tomaszewski, Andrzej J. Wróblewski (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa), Gruppa (Museum Jerke). Przez większość swojej zawodowej pracy związana z Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, obecnie z Fundacją Jacka Sempolińskiego oraz powstającą fundacją Teresy Pągowskiej i Henryka Tomaszewskiego.

Historyczka sztuki, kuratorka wystaw, edukatorka, dokumentalistka. Absolwentka Historii Sztuki na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.  Ukończyła podyplomowe Studium Edukacji Niezależnej w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Jest absolwentką filozoficznych studiów podyplomowych „Idee XX wielu” w Collegium Civitas w Warszawie. Odbyła praktyki muzealne w Yad Vashem w Jerozolimie. Ukończyła programy zaawansowanej edukacji kuratorskiej w Muzeach Żydowskich w Amsterdamie, Berlinie, Monachium, Londynie, Petersburgu, Budapeszcie, Wiedniu, Jerozolimie.

Zajmuje się zagadnieniami związanymi z estetyką, pamięcią kulturową w odniesieniu do historii i współczesnej kultury wizualnej. Bada twórczość artystów w kontekście dialogu międzykulturowego, ze szczególnym uwzględnieniem mało znanych lub zupełnie zapomnianych, artystów pochodzenia żydowskiego. Animuje wydarzenia kulturalne, inicjuje i realizuje wystawy we współpracy z instytucjami kultury, fundacjami, bada twórczość i opracowuje noty biograficzne artystów zapomnianych, nieznanych.

Współpracuje z wieloma artystami i instytucjami kultury. Jest autorką wystaw, jak również tekstów do katalogów i publikacji o sztuce. Jest członkiem Polskiego Instytutu Badań nad Sztuką Świata, wiceprezeską Oddziału Warszawskiego, Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny, członkiem Zarządu Fundacji Kultura – Tożsamość – Dialog oraz AICA.

Krytyczka, badaczka i kuratorka patrząca na sztukę z perspektywy intersekcjonalnej.

https://independent.academia.edu/TatarEwa
[fot. Daniel Rumiancew]

Historyczka sztuki, krytyczka, kuratorka sztuki, członkini Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA) , od 2011 dyrektor Płockiej Galerii Sztuki, w której zajmuje się organizacją i kuratorstwem wystaw. Ukończyła Uniwersytet Łódzki, Wydział Filozoficzno-historyczny, Specjalizacja: Historia sztuki, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim Studia podyplomowe: Marketing kultury oraz cykl szkoleń i warsztatów praktycznych w ramach „Akademii menedżera”, organizowanych przez CIFAL – afiliowany ośrodek szkoleniowy UNITAR/ONZ. Jest autorką tekstów o sztuce, prowadzi spotkania z artystami i wykłady z zakresu historii sztuki. Przygotowała wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych artystów polskich i zagranicznych oraz poświęconych sztuce współczesnej.

Artysta, autor tekstów o sztuce. Absolwent PWSSP w Poznaniu oraz Central Saint Martins College of Art & Design w Londynie. Jest profesorem na Wydziale Animacji i Intermediów Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. W latach 1994–2013 był redaktorem naczelnym „Zeszytów Artystycznych”, pisma artystyczno-naukowego wydawanego przez ASP, a następnie UA w Poznaniu. Od 2001 do 2017 roku był redaktorem naczelnym „Czasu Kultury”. Od 2017 pełni funkcję dyrektora Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu. Jest członkiem międzynarodowego stowarzyszenia krytyków sztuki AICA. Był stypendystą British Council, Fundacji Fulbrighta i Fundacji Kościuszkowskiej. Autor artykułów publikowanych w czasopismach takich jak: „Czas Kultury”, „piktogram”, „Res Publica Nowa”, „Art Monthly”, „International Journal of Education through Art” i „Springerin”. Jest autorem książek Sztuka Nieobecna (1999), Seks, pieniądze i religia – rozmowy o sztuce brytyjskiej (2001), Czy sztuka jest wściekłym psem? (2009) oraz Sztuka w czasach populizmu (2021).

Kuratorka i badaczka pracująca na styku sztuki, nauki i technologii. W swojej praktyce kuratorskiej i badawczej koncentruje się na relacjach międzygatunkowych, ekologicznych systemach współzależności, pojęciu homeostazy oraz krytycznej refleksji nad współczesnymi przemianami techno-kulturowymi. Interesuje ją, w jaki sposób praktyki artystyczne mogą ujawniać i negocjować relacje pomiędzy procesami biologicznymi, społecznymi i środowiskowymi.

Jest kuratorką i współkuratorką kilkunastu wystaw, m.in. Radical Dualism Francesco Mancori (Max Planck Institute for Human Development, Berlin, 2025), Every Single Thing That Exists in This Infinite Universe Is Either… (Galerie im Körnerpark, Berlin, 2024–2025), 499 sekund (Art Walk, Warszawa, 2022–2023), Layering of the World (Art Walk, 2022) oraz projektów realizowanych we współpracy z fundacją Art & Science Node w Berlinie. Jest stałą współpracowniczką fundacji Sztuka w Mieście, gdzie pełni rolę dyrektorki galerii Art Walk (Warszawa). Współpracowała z instytucjami sztuki, badawczymi i festiwalami w kontekście międzynarodowym, m.in. przy projektach europejskich oraz inicjatywach łączących sztukę i naukę. Jest autorką rozprawy doktorskiej Światło jako instrument kształtowania nocnego krajobrazu miasta, obronionego w Katedrze Sztuki Krajobrazu SGGW.

W 2025 roku była stypendystką Recherchestipendium Senatu Berlina. Pracuje jako kuratorka, inicjatorka procesów artystyczno-badawczych oraz autorka tekstów kuratorskich, rozwijając transdyscyplinarne formaty wystawiennicze i badawcze.

Krytyk i historyk sztuki, eseista, redaktor „Magazynu Szum”, researcher i okazjonalnie kurator. Publikował m.in. w „Dwutygodniku”, „Dialogu”, „Krytyce Politycznej”, „Widoku”, „MiejMiejsce” i oko.press. Zajmuje się głównie sztuką współczesną z perspektywy socjologicznej i visual culture, historią pola sztuki po 1989 roku w Polsce, związkami polityki i sztuki oraz tzw. zwrotem konserwatywnym. Laureat III miejsca (ex aequo) XXVII Konkursu o Nagrodę im. Krzysztofa Mętraka (2025).

https://areyoureallyfromtheartworld.substack.com/

Dr hab., prof. UAP na Wydziale Edukacji Artystycznej i Kuratorstwa Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Autorka książek Net art (2008), Sztuka w kulturze postmedialnej (2016), Poprzez sztukę (2021) oraz tekstów naukowych i krytycznych dotyczących sztuki współczesnej, w tym sztuk medialnych. Należy do Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego, Polskiego Towarzystwa Estetycznego, Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami oraz do polskiej sekcji AICA. Redaktorka naczelna „Zeszytów Artystycznych”. Zainteresowania badawcze: sztuka wobec internetu, idiom geograficzny w sztuce postmedialnej. 

Prof. dr hab. nauk humanistycznych, pracuje w Instytucie Nauk o Kulturze UŚ, wykłada na ASP w Krakowie na Wydziale Intermediów. Zajmuje się problematyką fotografii, filmu i kina, sztuki nowych mediów oraz cyberkultury i technokultury. Autor książek Elektroniczne obrazoświaty. Między sztuką a technologią (2000), Wielkie filmy przełomu wieków. Subiektywny przewodnik (2007), Cyberkultura. Syntopia sztuki, nauki i technologii (2010, 2018), Sztuka obrazu i obrazowania w epoce nowych mediów (2012), Technokultura i jej manifestacje artystyczne. Medialny świat hybryd i hybrydyzacji (2016), Ruchome obrazy zatrzymane w pamięci. Reminiscencje teoretyczne i krytyczne (2017), Pisanie i czytanie (o) fotografii. Odkrywcy, klasycy, obrazoburcy (2023). Od roku 1999 do 2022 kierował działem Filmu i Mediów wydawanego w Katowicach pisma „Opcje”. Publikuje w periodykach naukowych, pisze teksty do katalogów artystów nowych mediów oraz wielu czasopism. W przeszłości (i sporadycznie obecnie) był pomysłodawcą i kuratorem prezentacji sztuki nowych mediów.

piotr.zawojski [at] us.edu.pl
www.zawojski.com
https://silesian.academia.edu/piotrzawojski 

[fot. Jacek Gilowski]

Historyczka sztuki, kuratorka, autorka tekstów o sztuce XX i XXI wieku. Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. Współpracowała z instytucjami wystawienniczymi w kraju i za granicą (m.in. Narodową Galerią Sztuki w Wilnie, Muzeum Sztuki w Ołomuńcu). Związana z Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie, gdzie od kilkunastu lat pełni funkcję kuratorki. W swojej praktyce zawodowej koncentruje się na sztuce i dziedzictwie kulturowym Europy Środkowej, dyplomacji kulturalnej, problematyce fotografii i architektury. Współautorka i kuratorka wystaw przybliżających m.in. sztukę z terenu Czech, Słowacji, Litwy, Estonii, Węgier czy Niemiec. W tym: Socmodernizm. Architektura w Europie Środkowej czasu zimnej wojny (2024/2025, wraz z Michałem Wiśniewskim, Łukaszem Galuskiem), Litwa. Dwa stulecia fotografii (2023, wraz z Adamem Mazurem), Wędrujące obrazy. Małgorzata Mirga-Tas (2022, wraz z Wojciechem Szymańskim), Nie tylko Bauhaus. Międzywojenna fotografia niemiecka i polskie tropy (2021, wraz z Adelheid Komendą, Sebastianem Luxem i in.), Fotoblok. Europa Środkowa w książkach fotograficznych (Kraków 2019/2020, Ołomuniec 2020, Wilno 2021; wraz z Adamem Mazurem, Łukaszem Gorczycą), Architektura niepodległości w Europie Środkowej (2018/2019, wraz z Łukaszem Galuskiem, Żanną Komar i in.), Koszycka moderna (2016, wraz z Zsófią Kiss-Szemán), Zsolnay. Wegierska secesja (2017, wraz z Orsolyą Kovács), M. K. Čiurlionis. Litewska opowieść (2015/16, wraz z Vaivą Laukaitiené).

Obecnie pracuje nad projektem poświęconym dizajnowi w Europie Środkowej po 1945 roku. Wyróżniona odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2021).